GÜMÜŞTEN GÖKYÜZÜ

hep yanlış zamanlarda,
yanlış mekanlarda kırılmış,
camdan hayallerin…
üzgünüm
elbet bir sonu var diyemem bu bekleyişlerin..
korktuğunu belli etmemek için bu hıncın..
yalnızlığın senin asıl savunmasızlığın..

kaç şimdi kendinden,
bakma aynalara,
bulabildiğin en kuytu köşeye at geçmişi…
nereye ait olduğunu bilmeden,
bir kaç satıra sığdırmaya çalışırken çaresizliğini,
üzgünüm sonunda biri anlayacak diyemem
kadir kıymet bildiğini…

o şehirler ki boğazında kördüğüm
şu gümüşten gökyüzü.
sırtını dönsen işkence,
kalbin yitirmiş kafesini,
bir zamanlar sevmiştim diye düşününce…

al git şimdi sırt çantanı,
koyacak ne kaldı bilmem,
varsa yoksa hüzün.
üzgünüm yüreğim
tebessüm edecek diyemem bir gün yüzün…

Yazarı; Karanlık Kalem