Bir arkadaşımın yazısını paylaşmak istiyorum sizlerle…

    En üretken günlerimdin sen… Bırakmak çok zor olacak…

    Yanında mutluydum, huzurluydum… Zor olacak, çok zor, bilemezsin…

    Ortada kaldığını hisseden benim şimdi… Oysa korkup kaçan da bendim… Ne büyük çelişki değil mi? Daha ilk zorlukta havlu attım…

    Artık, her zaman olduğumdan da yalnızım… Çok daha bir başınayım, anlayamazsın…

    Güçlü cümlelerime aldanmasaydın keşke… Keşke anlasaydın… Arardın… Susmazdın anlasaydın… Öyle ya; herkes kendi dünyasında bu şehirde… Kim, neden düşünsün ki beni; düşünmediği gibi kimsenin bankta sabahlayan birini…

    Alışamadım ne yapayım? Bu şehrin kurallarına uyamadım… Ve sen de anlamadın… Sen bile anlamadın… Ne gelir ki artık elimden…

    Ben hep kalmak istedim, biliyor musun? Evimde kalmak istedim, annemlerle kalmak istedim, o şehirde kalmak istedim, bu ülkede kalmak istedim… Ne yazık ki hep gittim… Gitmek zorunda kaldım…

    Seninle de kalmak istedim…

    Ben bu hayatta, istediğim her şeyin elime konduğu anda alınacağını öğrendim…

    Canımın yanacağını her hayatsal girişimimde…

    Gözyaşlarımla canım çıkıyor sanki içimden… Nefeslerim zorlaşıyor… En basit fonksiyonlarıyla bile yaşamak, zor geliyor… Bu yaşta bu nasıl bir his, anlayamazsın…

    Neden kaçışlarımın bu kadar çok olduğunu, dönüşlerimin olmayışını, ağrımı, acımı, beni anlayamazsın…

    Sabaha karşı rüyamda ….’u gördüm… Sevdi beni… Ben de ona bağlandığımı hissettim… Psikolojide, rüya analistlerinden bazılarının yaklaşımına göre; endişe veren konuları rüyalarımızda görerek bu endişemizi azaltmış oluyoruz… Buna yordum rüyamı… Sonra şiir geldi aklıma; ‘takvim tutmazlığı’…

    Yoktu zaman diye bir şey… Biz uydurmuştuk… Geçmezdi bazen beş dakika, yıllar sürerdi… Dün gece geçmedi, ağrılar eklendi… Bugün de geçmiyor… Dışarı çıkasım da gelmiyor… Hayattan ayrıldığım günlerden biri daha işte… İnsanlar; manevi manada çok yaşamazlarmış… Sayılı gün mutlu olurlarmış çünkü… Ben de bir kere ölmeyeceğim… Öldüğüm çok gün oldu benim… Bu nasıl bir his, onu da bilemezsin… Hem bilsen, arardın zaten… Susmazdın…

    Ben ölüyorum… Defnime gel hiç olmazsa… Bakarsın bir dahaki fazla acıklı olur; o zaman anlarsın, dayanamazsın…

    17.11.2007

    Tarih: 03.12.2007 | Saat: 23.27 | Ayşe Dilruba Erden